حفاظت از داراییهای دیجیتال در مقیاس سازمانی همواره میان دو مولفه سرعت دسترسی و امنیت در نوسان بوده است. صرافیهای بزرگ و صندوقهای سرمایهگذاری برای مدیریت میلیونها دلار سرمایه نیازمند سامانههای امضایی هستند که در برابر نفوذهای سایبری مقاومت کنند. با ورود ابزارهای تحلیل کد مبتنی بر هوش مصنوعی، خطرات ناشی از اتصال تجهیزات زیرساختی به شبکه افزایش یافته و توجه نهادها بیش از گذشته به سمت ذخیره سازی آفلاین رمزارز جلب شده است.
در این مطلب می خوانید
در همین راستا، شرکت بلاکاستریم با همکاری گروه فرانسوی تالس راهکاری تازه برای حل یکی از چالشهای فنی در حوزه نگهداری داراییها ارائه میدهد. این دو مجموعه با تغییر معماریهای قبلی و تلفیق ماژولهای امنیت سختافزاری با پروتکلهای امضای چندطرفه، ساختاری طراحی کردهاند که پردازشهای حساس امضا را کاملا از بسترهای برخط جدا میکند. در اطلاعیه رسمی راهکار نگهداری سازمانی داراییهای دیجیتال جزئیات این همکاری به روشنی تشریح شده است.
پیش از این، پیادهسازی پروتکلهای چندطرفه در زیرساختهای سرد به دلیل نیاز مداوم گرهها به تبادل داده روی شبکه برخط، کاری بسیار پیچیده تلقی میشد. سامانه جدید با تمرکز بر ایزولهسازی فرایندها، امکان تایید نهایی تراکنشها را درون سختافزارهای ایزوله فراهم میسازد تا حتی در صورت نفوذ به لایههای بیرونی شبکه، کلیدهای اصلی در معرض سرقت قرار نگیرند. این رویکرد به ویژه با توجه به چالشهای زیرساخت IT صنعت مالی اهمیت مضاعفی پیدا میکند.
چگونه ترکیب HSM و MPC به ذخیره سازی آفلاین رمزارز کمک میکند؟
ماژولهای امنیت سختافزاری یا همان HSM، سالها پایه اصلی امنیت زیرساختهای بانکی و تراکنشهای اعتباری جهان بودهاند. این دستگاههای فیزیکی برای تولید، نگهداری و مدیریت کلیدهای رمزنگاری در یک محیط سختافزاری ایزوله طراحی شدهاند و در صورت تلاش برای دستکاری فیزیکی، اطلاعات داخلی خود را به صورت خودکار نابود میکنند. اما استفاده از آنها به تنهایی پاسخگوی ساختارهای غیرمتمرکز امروزی نبود.
از سوی دیگر، پروتکل محاسبات چندطرفه امن که با نام Secure-MPC شناخته میشود، به چند دستگاه اجازه میدهد بدون فاش کردن سهم کلید خود، امضای یک تراکنش را به سرانجام برسانند. با این حال پیادهسازی سنتی این پروتکل در حالت آنلاین، نیازمند اتصال همزمان گرهها به اینترنت است. همین نقطه اتصال برخط، آسیبپذیری اصلی است که مهاجمان برای شناسایی حفرههای نرمافزاری از آن بهره میبرند.
ترکیب این دو فناوری توسط بلاکاستریم و تالس، پردازش محاسبات چندطرفه را به داخل محیط ایزوله HSM منتقل میکند. در این ساختار، گرههای امضاکننده درون سختافزارهای مستقل قرار میگیرند و هیچ ارتباط مستقیم برخطی با شبکه بیرونی ندارند. این تغییر معماری سبب میشود تا امضای دیجیتال بدون نیاز به قرارگیری کلیدها در محیطهای آسیبپذیر شبکه، تولید و تایید شود.
این روش مسئله پیچیدگی خطوط ارتباطی را حل کرده و ریسک سرقت اطلاعات ورودی را به کمترین حد ممکن میرساند. نهادهای مالی با بهکارگیری این زیرساخت میتوانند مطمئن باشند که عملیات تایید تراکنش با همان دقت و قدرت ابزارهای مدرن انجام میشود، اما کلیدها هیچگاه فضای امن سختافزار را ترک نمیکنند.
چرا اتصال تجهیزات امضا به اینترنت حتی پشت فایروال خطرناک است؟
بسیاری از سازمانهای مالی تصور میکنند نصب فایروالهای پیشرفته و لایههای امنیتی متعدد برای حفاظت از تجهیزات متصل به شبکه کافی است. اما آدام بک، مدیرعامل بلاکاستریم، با اشاره به خطرات ساختاری این دیدگاه تاکید دارد که هرگونه اتصال اینترنتی ابزارهای امضا، احتمال رخنه غیرمجاز را به شدت افزایش میدهد.

تجربه رخدادهای بزرگ امنیتی در سالهای گذشته، نظیر حادثه سرقت ۶.۳ میلیارد دلاری از صرافی بایننس، نشان داد که حتی پیچیدهترین سامانههای آنلاین نیز ممکن است در برابر روشهای نفوذ چندلایه آسیبپذیر باشند. دیوارههای آتش تنها مسیرهای مشخصی را مسدود میکنند، اما در برابر خطاهای منطقی کدهای نرمافزاری یا نفوذ از طریق بسترهای پشتیبانی کمکی نمیکنند. آشنایی با سیگنال ارز دیجیتال بایننس و مکانیزمهای صرافیها نشان میدهد که چگونه حجمی عظیمی از داراییها همواره در معرض تهدیدات آنلاین هستند.
ورود مدلهای پیشرفته هوش مصنوعی به حوزه امنیت سایبری، معادلات بازی را کاملا دگرگون کرده است. مهاجمان اکنون میتوانند با استفاده از هوش مصنوعی، هزاران سطر از کدهای رمزنگاری را تحلیل کرده و شکافهای بسیار کوچک و نامحسوس را که از چشم بازرسان انسانی پنهان مانده، شناسایی کنند. هوش مصنوعی به مهاجمان امکان میدهد خطاهای تزریقی دقیقی طراحی کنند که سامانههای نظارتی معمولی قادر به کشف آنها نیستند.
در چنین شرایطی، پیچیدگی نرمافزاری بزرگترین دشمن امنیت محسوب میشود. وقتی دستگاه امضاکننده به اینترنت متصل است، کدهای آن مدام در معرض تحلیل و حمله هکرهای متکی به هوش مصنوعی قرار دارد. تنها راه بیاثر کردن این ابزارهای مهاجم، قطع کامل ارتباط فیزیکی و بازگشت به اصول بنیادین نگهداری ایزوله است.
ارزیابی چالشهای عملیاتی و هزینههای نگهداری سختافزاری
انتقال کامل زیرساختهای امضا به محیطهای آفلاین بدون هزینه و چالش عملیاتی نیست. سازمانهایی که این راهکار را انتخاب میکنند، باید توازن تازهای میان سرعت نقدشوندگی داراییها و ضریب امنیت ایجاد کنند. فرایندهای تایید در محیط سرد به دلیل نیاز به تاییدهای فیزیکی و مراحل دستی، زمانبرتر از سامانههای خودکار آنلاین خواهد بود.
هزینههای پیادهسازی و نگهداری ماژولهای HSM سنتی نیز بالا است و نیازمند متخصصان مجرب برای مدیریت پروتکلها و پشتیبانگیری از کلیدها است. برای مجموعههای کوچکتر یا معاملهگرانی که نیازمند انجام سریع تراکنشها در مقیاس ثانیه هستند، استفاده از این سطح ایزولهسازی منطقی به نظر نمیرسد و دسترسی آنها را محدود میکند.
اما برای صندوقهای بزرگ، بانکها و نهادهای امانتدار که مسئولیت نگهداری حجم عظیمی از سرمایهها را بر عهده دارند، این هزینهها در مقایسه با ریسک نابودی داراییها ناچیز است. پایداری سختافزاری دستگاههای تالس و طول عمر بالای آنها، تضمین میکند که تجهیزات زیر بار عملیاتی سنگین دچار استهلاک زودرس یا افت عملکرد نخواهند شد.
با پیچیدهتر شدن ابزارهای هک متکی بر هوش مصنوعی، مرز میان امنیت نسبی و امنیت واقعی پررنگتر میشود. راهکار مشترک بلاکاستریم و تالس نشان میدهد که آینده زیرساختهای مالی نه در پیچیدهتر کردن فایروالها، بلکه در حذف کامل اتصالات غیرضروری و بازگشت به ذخیرهسازی کاملا ایزوله رقم خواهد خورد. این تحول سوالی کلیدی ایجاد میکند: آیا سایر پروتکلهای رمزنگاری نیز مجبور به بازطراحی زیرساختهای خود برای هماهنگی با سختافزارهای ایزوله خواهند شد؟






