در روزهای اخیر خبر ثبت پتنت تازه‌ای از سوی AMD دوباره سر و صدا به پا کرده است. بسیاری آن را نشانه‌ای از معرفی یک نسل کاملا جدید در حافظه می‌دانند. اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، ماجرا به اندازه‌ای که به نظر می‌رسد هیجان‌انگیز و تازه نیست.
پتنتی که با عنوان معماری ماژول حافظه پهن‌باند منتشر شده، در واقع ادامه همان مسیری است که اولین بار در سال 2022 پایه‌گذاری شد. حتی نسخه‌های بعدی این فناوری هم حالا جای خود را به استانداردهای تازه داده‌اند. AMD در این ثبت حقوقی بیشتر مشغول نوعی خانه‌تکانی اداری و حفاظت از مالکیت فکری خود بوده تا آماده‌سازی یک فناوری ناشناخته.
ایده پشت این پتنت چیزی بود که HB-DIMM نامیده می‌شد. در این طراحی، یک ماژول حافظه DDR5 به چند کانال مستقل تقسیم می‌شود تا سرعت انتقال داده دو برابر شود. اما برای این کار نیاز به اجزای اضافه مثل بافرها و درایورهای مخصوص وجود دارد. همزمان، شرکت‌هایی مثل SK hynix و اینتل هم روی نسخه مشابهی کار می‌کردند و نتیجه نهایی، ادغام این ایده‌ها در قالب استانداردی مشترک به نام MRDIMM شد.
برخلاف HB-DIMM که هرگز رنگ بازار را ندید، MRDIMM اکنون یک واقعیت تجاری است. این ماژول‌ها با پردازنده‌های Xeon 6 اینتل عرضه می‌شوند و کارایی بهتری در بارهای پردازشی سنگین نشان داده‌اند، حتی اگر در همه موارد جهش چشمگیری دیده نشود. قیمت آن‌ها البته بسیار بالاست و چند ده درصد بیشتر از ماژول‌های DDR5 معمولی هزینه دارند.
AMD هم مسیر خود را مشخص کرده است. در رویداد Advancing AI، مدیرعامل این شرکت به پهنای باند 1.6 ترابایت بر ثانیه برای پردازنده‌های آینده Zen 6 اشاره کرد؛ عددی که دقیقا با مشخصات نسل دوم MRDIMM هم‌خوانی دارد. به همین دلیل بعید است این شرکت دوباره به دنبال احیای HB-DIMM باشد.
به بیان ساده، خبر تازه در مورد پتنت AMD بیشتر از آنکه خبر از یک فناوری نو بدهد، بازتاب ادامه همان روندی است که سال‌هاست دنبال می‌شود. حافظه‌های جدیدی مثل MRDIMM اکنون همین‌جا هستند، هرچند با قیمتی گزاف. آنچه باقی می‌ماند این است که آیا روزی چنین فناوری‌هایی به دنیای مصرف‌کنندگان عادی هم راه پیدا می‌کنند یا نه.
