در میان تمام دستاوردهای فضایی بشر، کمتر پروژه‌ای توانسته است استقامت و پایداری فناوری را به اندازه ماموریت‌های دوردست به اثبات برساند. فضاپیمای وویجر 1 ناسا پس از نزدیک به 49 سال سفر در فضا، در آستانه ثبت رکوردی تاریخی قرار دارد. این فضاپیما قرار است به فاصله یک روز نوری از زمین برسد؛ نقطه‌ای که هیچ ساخته دست بشر تاکنون به آن نرسیده است و مرزهای تازه‌ای را پیش روی مهندسی هوافضا قرار می‌دهد.
ابعاد خیره‌کننده یک روز نوری در مقیاس کیهانی چیست؟
یک روز نوری برخلاف تصور عمومی، واحد زمان نیست و به فاصله‌ای اشاره دارد که نور طی ۲۴ ساعت طی می‌کند. با توجه به سرعت تقریبی ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه نور، این فاصله به حدود ۲۶ میلیارد کیلومتر می‌رسد. در مقایسه با فاصله شناخته‌شده زمین تا خورشید که حدود ۱۵۰ میلیون کیلومتر است، ابعاد این سفر کیهانی به‌خوبی روشن می‌شود. وویجر 1 با سرعت حدود ۶۰ هزار و ۹۰۰ کیلومتر بر ساعت نسبت به خورشید حرکت می‌کند و برای رسیدن به این نقطه به بیش از چهار دهه و نیم زمان نیاز داشته است، هرچند که همچنان کاوشگر خورشیدی پارکر عنوان سریع‌ترین ساخته بشر را در اختیار دارد.
چالش‌های فنی و بقای یک دست‌ساز ۴۹ ساله چگونه مدیریت می‌شود؟
حرکت در چنین فاصله‌ای چالش‌های مخابراتی شدیدی ایجاد می‌کند. ارسال و دریافت یک پیام رفت‌وبرگشتی بین زمین و وویجر 1 دست‌کم ۴۵ ساعت طول می‌کشد. این تاخیر شدید امکان عیب‌یابی آنی را از بین می‌برد و مهندسان را ناچار می‌سازد با استفاده از مولدهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپی و خاموش کردن ابزارهای غیرضروری، سیستم‌های اصلی را تا دهه 2030 سر پا نگه دارند. بر اساس گزارش تامز هاردور واقعیت سخت این است که معماری سخت‌افزاری وویجر 1 با استانداردهای امروزی بسیار محدود است، اما سادگی طراحی در کنار مدیریت هوشمند انرژی توانسته عمر مفید آن را تا ۱۰ برابر افزایش دهد، درست مانند تلاشی که دانشمندان برای بررسی پدیده‌هایی نظیر اینکه آیا چیزی عظیم هنوز در سایه‌های منظومه شمسی ما پنهان مانده است انجام می‌دهند.
سرنوشت نهایی فضاپیمای تاریخی ناسا در عمق کیهان چیست؟
مسیر حرکت وویجر 1 به سمت ستاره گلیزه 445 در صورت فلکی خرس کوچک است. با سرعتی که این کاوشگر دارد، بیش از ۳۰۰ هزار سال طول خواهد کشید تا به نزدیکی این ستاره برسد. با اتمام کامل سوخت هسته‌ای در دهه‌های آینده، ارتباط زمینی قطع خواهد شد، اما این فضاپیما به عنوان نماد پایداری فناوری بشری به سفر خود در سکوت کیهان ادامه خواهد داد.
